گزارش مجله سرگرمی از سرنوشت چند سالن سینما

هشدار برای یک فرونشست سینمایی

هشدار برای یک فرونشست سینمایی

مجله سرگرمی: پرسه های خیابان انقلاب بدونِ سینما نمی گردد. این خیابان با چند مصداقِ اصلی به خاطر می نشیند؛ دانشگاه، کتاب، پیاده روی، قهوه، سینما. سال هاست در حلقه‌ی دوّارِ میدان این خیابان که میانِ انقلاب اسلامی (شرقی و غربی) و کارگر (شمالی و جنوبی) حائل شده چند سینما وجود دارد؛ «سینما سانترال» (مرکزی فعلی)، «شهر تماشا» و «یونیورسال»(پارس فعلی) که از پس از شیوع ویروس کرونا تعطیل شدند و حالا با وجود فروکش کردن این بیماری، همچنان تعطیل هستند.


به گزارش ایسنا، «سینما مرکزی» از نخستین روزهای تأسیس، جزو سینماهای درجه یک محسوب می شد. سیف الله کامرانی، مالک و مؤسس این سینما، در سال ۱۳۴۱ آنرا تأسیس کرد تا عواید حاصله اش، صرف امورِ آسایشگاه خیریه‌ی قدس، واقع در کرج شود. این سینما در ابتدای تأسیس هزار و ۱۲۶ صندلی داشت اما بعدها این تعداد تغییر نمود.
یکی از کسبه‌ی حوالیِ میدان انقلاب درباره‌ی ارزیابیِ وضعیت این سینما در دو سالی که گذشت، آنرا «نیمه تعطیل» خواند و به ایسنا اظهار داشت: پس از شیوعِ کرونا، مالکانِ این سینما دیگر فیلمی در آن اکران نکردند تا کسی به این خاطر بیمار نشود. آنها خودرا مسئولِ جانِ تماشاچیان می دانستند و بنا را بر این گذاشتند پس از برچیده شدنِ دامانِ کرونا، مجدداً برنامه‌ی اکران را فعال خواهند کرد.
او درباره‌ی تأثیرِ نسبیِ تعطیلیِ این سینما و سینماهای مجاور، بر کسب دیگر کسبه‌ی همسایه و بافت فرهنگیِ محلّه‌ی انقلاب - کارگر - جمال زاده توضیح داد: تعطیلیِ این سینما، دیگر فروشگاه ها را مستقیماً تحت تاثیر قرار داد. بالاخره روزی روزگاری است که دانشجوها از این خیابان و میدان گذر می کنند و هرجا هم که مردم از آن عبور کنند، زنده خواهد بود. اما از زمانی که دانشگاه ها تعطیل شد و ویروس همه جا را فرا گرفت، چراغِ سینما هم در اینجا خاموش شد.



این کاسبِ قدیمی که خود با محصولات صوتی و تصویری سروکار دارد، از وضعیتِ نامساعدِ مشاغلِ مختلف، خصوصاً تلاشگرانِ عرصه‌ی تصویر و تولید گله کرد و اظهار داشت: مدّتی ست زمزمه هایی از بازگشاییِ مجدد سینما مرکزی به گوش می رسد. امیدواریم که این طور باشد، هرچند ما دیگر مهمانِ امروز و فرداییم و از آن جایی که دخل و خرج مان باهم نمی خواند، در شرف تعطیلی هستیم. اما همچنان امید داریم و امیدواریم سینما مرکزی و دیگر سینماهای مجاور بازگشایی شوند و کارشان را از سر بگیرند.


در ادامه به سراغ امیر حسین علم الهی کارشناس سینما رفتیم، وی در ابتدای نوشتارش برای ایسنا نوشت: واقعیتش درباب چرایی تعطیلی دو سینمای مرکز شهر، سینما مرکزی با ۵ سالن و سینما پارس با دو سالن، سخن گفتن کمی سخت است!
دلیل این سختی هم عدم شنوایی گوش متولیان دولتی سینما است که مثل متولیان اجتناعی ایران نمی خواهند واقعیات حاکم بر چرایی این " فرونشست های سینمایی" را واکاوی و تحلیل کنند!
میدان انقلاب به سبب شاهراه اتصالی غرب به شرق تهران و البته جنوب به شمال محل اصلی اتفاقات اجتماعی و فرهنگی چند دهه اخیر از نظر رخدادهای مهم اجتماعی به سبب موقعیت مهم منطقه شهری در کنار قرارگیری دانشگاه مهم تهران و وجود بورس کتابفروشی های مهم شهر و اابته فعالیت ۳ سینمای مرکزی( ۵ سالن)، پارس(۲سالن) و بهمن ( یکسال بیشتر لز که ۴ سالن شده است) توانسته است حداقل تا چندسال پیش مرجعیت فرهنگی خودرا همانند مرجعیت اجتماعی حفظ کند اما برخلاف تنوع و توسعه کتابفروشی ها، سینماهای این منطقه نتوانستند همپای این مراکز عرصه مهم " کتاب" رشد کنند و با اهمیت ترین دلیل آن هم عدم رقابت پذیری این سینماها به سبب عدم تنوع در مضامین فیلم ها ( تک محصولی بودن سینمای ایران و اصرار در نمایش تولید داخلی) و ورشکستگی این سینماها از نظر هزینه - درآمد بوده است!
سینما بهمن به سبب در اختیار بودن آن برای حوزه هنری توانست با یک تغییر کیفی سینما و مدیریت خوب گوی رقابت را بعد از بازسازی از دو سینمای آن سوی میدان برباید و عدم توجه به ارتقای سطح کیفی هردوسینمای مرکزی و پارس به دلیلهای گفته شده ( عدم توجیه اقتصادی و نبود فیلم مورد نظر مخاطبهای این دو سینما) به مرور زمان به حاشیه رفتند و سیطره دوساله کرونا نیز مزید بر علت شد که مالکان این دو سینمای بخش خصوصی توقف فعالیت و تغییر کاربری را مدنظر قرار دهند.
بنابراطلاعات موجود سینما پارس به مالکیت تهیه کننده مطرح سینما جناب مرتضی شایسته و شریک ایشان توانسته اند تغییر کاربری این سینما را از ارشاد دریافت نمایند و سینما مرکزی هم به سبب هزینه های هنگفت بازسازی و مشکلات عدیده اقتصادی بنیاد خیریه کامرانی ( بنیانگذار این سینما) و تمرکز بر کارهای خیریه ترجیح داده اند برمبنای درست " هرجا جلوی ضرر را بگیری منفعت است"، سینما را همچنان تعطیل نگهدارند و باتوجه به رکود بحرانی سینما در سالجاری بعید است این مجموعه سینمایی در با اهمیت ترین میدان شهر تهران تا اطلاع ثانوی باردیگر جان بگیرد.
صرفنظر از ضرورت توجه به وضعیت کیفی پایین این دو سینما که امکان رقابت با پردیس های مجهز تهران را ندارند اما یادمان باشد سینماداری مثل سایر کسب وکارها اگر نتواند درقبال هزینه های سرسام آور خود به درآمد مکفی برسد خواه ناخواه به عنوان یک فعالیت ورشکسته شمرده می شود و مالکان معادلات منطقی این ورشکستگی را در عدم فعالیت خود جست وجو خواهند کرد!
و نکته آخر: سیر خزنده تعطیلی سینماهای لاله زار که از اواخر سال ۷۰ شروع شد در دهه ۹۰ به خیابان انقلاب و میدان ولیعصر و سینماهایش رسید و الان تبعات این سیر خزنده درحال خودنمایی است و اپیدمی کرونا نیز توانست سرعت این سیر خزنده را بیشتر کند تا سبنمای ایران متوجه این نکته باشد که سینماداری یک فعالیت منفک از تولید است و امکان وصل حیات و ممات سینماداری به سیاست های تولید و مصرف فیلم داخلی یک سیاست سرتاسر اشتباه و مرگ آور ( تعطیلی سینماها ) است و بازهم به من خرده نگیرند دوستان سینمایی که تولید مهم تراست از سینماداری در صورتیکه سینما داری مثل هر فعالیت استاتدارد توزیع و فروش محصول مختصات منطقی عرضه و تقاضای بازار را در خود دارد و نه مختصات خاص مشتری مداری به سبک تولید و مصرف محصولات داخلی!
فرونشست های سینمایی( تعطیلی) بیشتری را در آینده با این سبک و سیاق علم اقتصاد داخلی سینما در پیش خواهیم داشت...»









و اما داوود قهردار، گرداورنده کتاب «سینماهای تهران، از قاجار تا امروز» و عکّاس از مرکزیتِ «سینما مرکزی» و اهمیت وجودش و نگرانی های نبودش گفت. از اینکه این سینما به سبب شرایط کرونا تعطیل شد.
او معتقد است: سینما مرکزی همچون سینماهایی بود که بازگشایی اش ممکن نشد. این سینما در زمانِ بازگشایی نیز جزو سینماهای اصلی و پرمخاطب بود. عواید حاصله از این فروش بلیت در این سینما خرج بنیاد خیریه‌ی کامرانی می شد و در دهه های ۴۰، ۵۰، ۶۰، ۷۰ و ۸۰ همچون سینماهای مهم، اصلی و پرمخاطبِ شهر تهران به حساب می آمد. پس از بروز شرایط کرونا، سینما مرکزی، پارس و شهر تماشا در آستانه‌ی تعطیلی قرار گرفتند. شاید در طولِ این مدت، بصورت موقّت باز شده باشند، اما در نهایت بسته شدند.

وی افزود: سینما بالاخره محلِ تفریحِ مردم است؛ جایی که می توانند فیلم های روز را تماشا کنند. و وقتی که محلّی برای عرضه وجود نداشته باشد، مردم به سمت مجتمع های تجاری و پردیس های سینمایی به غرب و شمال تهران مراجعه کنند. از آن جایی که سینما مرکزی در مرکزِ تهران است، همیشه مخاطبانِ زیادی داشته است، اما به سبب حمایت نکردنِ دولت از این سینماها، روبه نابودی است. از دهه‌ی ۳۰ و ۴۰ این روند مرسوم شد تا در محلّه های مختلف نیز سینما ساخته شود تا مردم محلّی مجبور به طی کردنِ مسافتِ زیادی نشوند. هم مردم تهران و هم مردمی که از دیگر شهرستان ها به تهران می آمدند با میدان انقلاب خاطره داشتند و احیانا به سینما مرکزی هم می رفتند.
قهردار اشاره کرد: اما مسئله‌ی بسیار مهم این است که در حالِ حاضر، در تهران حتی سینماهای اصلی نیز در خطرِ تعطیلی اند؛ جدا از اینکه سینماهای محلّی نیز مدت هاست در وضعیت خوبی نیستند. سینما مرکزی نیز همچون سینماهای مجهّز و به روز تهران است. کرونا بخشِ کوچکی از دلایلِ تعطیلیِ این سینما است.
او معتقد است: ممیزی، مشکلات اقتصادی، کیفیتِ کم فیلم های روی پرده و مجاز نبودنِ انتشارِ فیلم های خارجی در سینما همه و همه سبب شده تا برخی از سینماهای اصلیِ شهر هم تعطیل شوند. این خطر حتی پردیس ها را هم تهدید می کند. همانطور که در جنوب نعمت آباد، سینمای کیان نیز وجود داشت که مدتی پیش تعطیل شد. «سینما» قسمتی از سبدِ فرهنگیِ مردم است که خطرِ نابودی و تعطیلی آنرا تهدید می کند. در صورتیکه فضا کمی بازتر شود، ساخت فیلم های با کیفیت می تواند تأثیرِ مثبتی بر روندِ فروش فیلم ها داشته باشد.
داوود قهردار - عکاس و گردآورنده کتاب «سینماهای تهران، از قاجار تا امروز»


منبع:

1401/08/28
10:48:58
5.0 / 5
280
تگهای خبر: بازار , تولید , علم , فرهنگ
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۸ بعلاوه ۱
NewsFun
newsfun.ir - حقوق مادی و معنوی سایت مجله سرگرمی محفوظ است

مجله سرگرمی

سرگرمی و طنز