نظر منتقدان اصفهانی درباره فیلم سینمایی هناس:
هناس روایتی ایرانی و بدون شعارزدگی است
مجله سرگرمی: خیلی از منتقدان بعد از تماشای فیلم هناس آنرا اثری قابل احترام دانستند، و بر این مساله تاکید نمودند که فیلم توانسته مخاطب را با خود همراه کند.
خبرگزاری مهر، گروه استان ها: «هناس» به کارگردانی حسین دارابی یکی از آثار مورد توجه در چهلمین دور جشنواره فیلم فجر است. فیلمی بیوگرافی که درباره زندگی شهره پیران، همسر شهید هسته ای رضایی نژاد تولید شده و مریلا زارعی و بهروز شعیبی نقش های اول آنرا ایفا می کنند.
اعضای انجمن منتقدان حوزه هنری اصفهان با همکاری خبرگزاری مهر اصفهان که به بررسی و نقد آثار جشنواره فجر می پردازند، به تماشای این فیلم نشستند که در ادامه شرح نظرات آنها را می خوانید.
جمال احمد، منتقد درباره این اثر اظهار داشت: شاید بهترین نباشد اما بنظر می رسد مهم ترین فیلم جشنواره است. این فیلم امکان می دهد که از نقد تکنیکی فراتر برویم و از نسبت سینما با زمان و مکان خودمان پرسش نماییم. سوال نماییم که فیلمسازی درباره یک شهید چه نسبتی با پرتره سازی هالیوودی دارد؟ فیلمسازی تبلیغاتی (پروپاگاند) چقدر می تواند ایرانی باشد؟ حد و مرز تصرف در واقعیت و پرداخت داستانی کجاست؟
وی اضافه کرد: در پاسخ به چنین سوال هایی جوانه هایی تمدنی زده می شود و هناس همین جا یعنی در مرز تحول سینمای ایران می جنگد. با اهمیت ترین نکته شناخت خود این جبهه است. جنگ میان پرتره سازی هالیوودی با کشف حقیقت به زبان سینماست و هناس در بین این معرکه غبار آلود ایستاده، گیج و مجروح می شود اما خودرا نمی بازد.
هناس قابل ستایش است
محمد بزرگ، روزنامه نگار و منتقد سینما نیز گفت: سینمای پرتره یا اتوبیوگرافیک در هالیوود از اهمیت بالایی برخوردارست و هر ساله آثار زیادی دراین زمینه ایجاد می شود. سینما امکانی است که بتوان بوسیله آن افراد تأثیرگذار کشور را معرفی نمود. هناس از این جهت قابل ستایش بوده و موضوع مطرح شده از ایده فراتر رفته و مخاطب را به فیلم سنجاق می کند. اما در پیرنگ به سبب گسست و فواصل به وجود آمده در دل روایت فیلم را در دام سکونی قرار می دهد که موتور محرکه داستان را کم جان می کند.
مصطفی حیدری، پژوهشگر حوزه سینما نیز اشاره کرد: نخستین مزیت فیلم «هِناس» ایرانی بودن آنست. تلاش فیلمساز برای شعاری نشدن و پرهیز از سیاست زدگی حُسن دیگر فیلم است همراه با بازی درخشان خانم مریلا زارعی. اما مثل بیشتر فیلم های ایرانی در روایت و قصه گویی پُرگویی می کند و در پرده میانی و حتی اختتام گرفتار اضافات است. با سابقه و شناخت از آثار قبلی و فیلم سینمایی اول فیلمساز یعنی «مصلحت»، فیلم جدید محافظه کارتر است.
مریلا زارعی در «هناس» درخشان است
مریم محمدی، منتقد سینما نیز درباره «هناس» توضیح داد: هناس با آنکه زوج بازیگری انتخاب نموده که به لحاظ سنی به هم نمی خورند و با فاصله سنی حداقل ۵ سال زن از مرد بزرگ تر است اما به لحاظ تکنیکی و قدرت بازی برگ برنده ای چون مریلا زارعی دارد که به خوبی از پس نقشی با پیچیدگی های احساسی برآمده است. نقش آفرینی بهروز شعیبی هرچند قابل قبول است اما در حد و اندازه های سیانور ظاهر شده و چیز بیشتری برای ارائه ندارد. فیلم با آنکه پایانی قابل حدس دارد اما از اواسط کار به خوبی دلهره را به تصویر می کشد، وطن دوستی و سرسختی و مقاومت را. کارگردان فیلم توانسته از یک داستان واقعی، ساده و قابل پیش بینی یک درام قابل قبول عرضه نماید و این نشان از توانایی وی در ساخت فیلمش است.
فرزان معظم دیگر منتقدی است که بعد از تماشای «هناس» اظهار داشت: هنگام تماشای هناس با فیلمی روبرو می باشیم که اختتام آنرا می دانیم اما فیلمساز توانسته مخاطب را با خود همراه کند و سبب می شود با شناخت بیشتر و هم حسی به شخصیت های که می شناسیم بیش از پیش احترام بگذاریم. استفاده درست از ارجاع به فضای دفاع مقدس؛ و اختتام بندی فیلم از نکات مثبت فیلم است.
هناس گویی سفارشی است
محمد اسماعیلی، منتقد سینما درباره «هناس» اشاره کرد: چطور می شود که حسین دارابی از مصلحت به هناس می رسد؟ خیلی مهم نیست که نویسنده خود کارگردان باشد یا خیر ولی به هر حال اگر «قصه» مسئله فیلمساز نبود مسئله مخاطب هم نمی گردد. گویی هناس یک سفارش است که قرار شده در کوتاه ترین زمان ممکن کاری برای شهدای هسته ای ساخته شود. مسئله چیست و چه چیزی مقرر است ما را تا اختتام پای فیلم بنشاند؟ زنی که به سبب خطرات شغلی همسرش نمی تواند پا به پای او بیاید؟ اگر این است پس تردیدهای داریوش چه مدلول دارد؟ حتی این انتخاب بازیگر چه علتی دارد؟ کجای نگاه مردد شعیبی و صدای لرزان او عزم و اراده جدی وجود دارد؟
وی افزود: برگردیم به مسئله اصلی، همسر: اگر قرار رشد او را در طول قصه ببینیم، کدام سیر تحول قهرمان نشان داده می شود؟ دیدن دعواهای همسرش با رقیب قدیمی؟ این که چیزی جدیدی نبود و او از قبل دیدن گفت و گوی دونفره آنها در کلاس هم آنرا می دانست. بماند که چقدر آبکی و تلویزیونی بود حضور او پشت در کلاس و دیدن آنها، اصلاً او الآن اینجا چکار می کند؟
اسماعیلی اضافه کرد: حرف های داریوش دور آتش و در بالکن مبدا تأثیرات و تحول است؟ این که دیگر سینما نیست و سخنرانی است. البته صحنه هائی هست که وی در آن از کودکی خود روایت می کند. البته که هیچ خاصیت خاصی در آن صحنه ها وجود ندارد، اما آنرا تنها ما بعنوان بیننده می بینیم، نه مخاطب آن یعنی همسر دل نگران مضطرب، پس چطور مقرر است تحول آفرین باشد؟
این منتقد اشاره کرد: خون شهدای دیگر هم که نه فقط تأثیری نداشت بلکه نگرانی او را بیشتر کرد و البته شاید در آن شرایط طبیعی هم باشد. در این میان به ناگهان از میان تردیدهای زن به یک فضای رویائی و از آن به صحنه ترور پرتاب می شویم. سکانس پایانی هم که اصلاً اضافی و در حقیقت ادامه دادن پس از اختتام قصه است.
وی اظهار داشت: بد نیست اشاره ای هم بکنیم به این که فیلمساز دارد در یک بستر امنیتی قصه می گوید، ولی تا اختتام تکلیفش را با مرد مرموز همسایه و تلفن های مشکوک و مسائلی از این دست روشن نمی نماید. او یک زن تحصیل کرده است ولی نسبت به یک همچین مسائلی هیچ واکنش واقعی نشان نمی دهد و حتی مسئله به این مهمی مثل هک کامپیوتر شخصی، شک به زیر نظر بودن و اطمینان به آنکه با دریافت تصاویر شخصی به یقین تبدیل می شود و… را حداقل به رییس شوهرش هم گزارش نمی نماید. آیا با این گزارش نکردن، خود وی در ترور همسرش مقصر نیست؟
اعضای انجمن منتقدان حوزه هنری در مجموع میانگین امتیاز ۲.۶ از پنج را برای این فیلم ثبت کرده اند.
منبع: مجله سرگرمی
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب